زبان اوستایی، از دیدگاه دانش زبانشناسی ِ تطبیقی-تاریخی، یک زبان ایرانی است. زبانهای ایرانی، یکی از دو زیرخانوادهی بزرگِ زبانهای هندوایرانی را تشکیل میدهند. این یک، خود شاخهای است از خانوادهی زبانهای هندواروپایی. بدین سان، زبان اوستایی نه تنها با فارسی، که با دیگر زبانهای این خانوادهی زبانی (سانسکریت، یونانی، لاتین، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، روسی و بسیاری دیگر) خویشاوندِ دور یا نزدیک است.
خانوادهی بزرگِ زبانهای ایرانی را در زبانشناسی به دو زیرشاخهی ایرانی ِ خاوری (شرقی) و ایرانی ِ باختری (غربی) بخش میکنند. زبان اوستایی در شاخهی ایرانی خاوری جای میگیرد. (فارسی از شاخهی ایرانی باختری است.) از زبانهای امروزینی که همچون اوستایی به شاخهی خاوریِ زبانهای ایرانی تعلق دارند میتوان زبان پشتو را نام برد. معیار ِ این بخشبندیِ زبانشناختی، همسانیها و دگرسانیهای ساختمانی ِ زبانهاست، و دو اصطلاح «خاوری» و «باختری» تنها اشاره به موقعیت جغرافیایی ِ زبانهای این دو زیرشاخه در روزگارانِ دور دارد.
همچنین، زبانهای ایرانی ِ شناختهشده را از نگرگاهِ زمانی در سه دورهی بزرگ تاریخی جای میدهند: دورهی باستان (از آغاز ِ نگارش یا پدیدآیی ِ نخستین آثار ِ شناختهشده به این زبانها تا پایان شاهنشاهی هخامنشی)، دورهی میانه (از پایان شاهنشاهی هخامنشی تا پایان شاهنشاهی ساسانی) و دورهی نو (از پایان شاهنشاهی ساسانی تا امروز). البته مرزهای این دورههای تاریخی با یکدیگر تقریبی و تخمینی است. با توجه به این دستهبندی، اوستایی به زبانهای ایرانی ِ باستان تعلق دارد، و در مجموع، کهنترین زبان ایرانی است که سند و نوشتهای از آن به دست ما رسیده است.